Sunday, 26 October 2008

VIAJE A PERU, MACHU PICCHU


Para llegar a Machupicchu hay varias opciones: hacer el camino del Inka, el cual tiene un número de visitantes limitado al día y es obligatorio hacerlo con guía por lo que hay que reservarlo con mucha antelación (3 meses); caminos alternativos que llegan hasta el pueblo de Santa Teresa y por ahí siguiendo las vías del tren hasta Aguas Calientes; y la tercera opción (que es la que cogimos) es llegar hasta Aguas Calientes en tren desde Cuzco o Ollantaytambo (nosotros lo hicimos desde Ollanta).
Desde Aguas Calinetes cogimos el primer autobús que sube a Machupicchu a las 5:30 am ya que queríamos subir al Waynapicchu, un pequeños pico al otro lado de la ciudadela desde el que se pueden tomar buenas fotos. A este sitio solo se permite entrar a las primeras 400 personas.
Nos salido un día de lluvia y todo nublado por lo que en realidad no había vistas bonitas sin embargo todo parecía más misterioso y a primera hora no hay casi gente, así que vimos Machupicchu temprano y hacia las 10:30 h comenzamos a subir el Waynapicchu (1h. aprox.). Tiene una subida empinada pero muy bonita aunque con lluvia se hace más difícil, al llegar arriba no veíamos nada sin embargo en esta colina también hay ruinas interesantes.
Antes de volver bajamos hasta el templo de la luna (1,5 h) y a la vuelta viendo que despejaba volvimos a subir el Waynapicchu. Temiendo que nos echaran de alli (eran las 14.00h) y que el cielo se nublara otra vez subí casi corriendo dejando a Eva atrás coincidiendo con unchico español y otro Belga que habían hecho lo mismo. Sacamos unas buenas fotos y luego para abajo. Nos quedó tiempo de cruzar otra vez las ruinas de Machupicchu y subir hasta la casa del guarda donde se toman otras buenas fotos panorámicas. Después bajamos hasta Aguas Calientes andando (1h.)
Tiempo total de caminata 11h. y lloviendo, casi sin comida sobreviviendo a base de masticar hoja de coca la cual realmente nos dio energía para aguantar toda la jornada.
V Aguas Calientes (hotelsko naselje pod Machu Picchujem) sva vstala ob 4h zjutraj, tako sva bila ob polšestih že na prvem avtobusu do Machu Picchuja. Celo potovanje sva imela veliko srečo z vremenom (na trekingu, v džungli, povsod!), ravno to noč pa je deževalo brez prestanka.. Machu Picchu je bil torej meglen, oblaki so vsake nekaj trenutkov skrivali in odkrivali ruševine. Seveda to ustvarja zanimivo atmosfero, a hitro sva bila tudi premočena (kljub pelerinam), počasi te začne zebsti...Na goro Wayna Picchu, ki je v ozadju Machu Picchuja na vseh razglednicah, spustijo le 400 ljudi na dan- je pa zanimiva zaradi prelepega razgleda na Machu Picchu (če je jasno seveda) in odštekane "trdnjave" na vrhu in zato nepriporočljiva za tiste, ki jih je strah višine. Midva sva šla seveda tako zgodaj na avtobus, da si zagotoviva vstop. Po vodenem ogledu po "izgubljenem mestu" sva zagrizla v tiste strmo- strme stopnice na vrh Wayna Picchuja (1h).. Bilo je res vredno truda, kljub temu, da razgleda na Machu ni bilo...Ker ti praktično ne pustijo vnosa hrane, je Iniaki s sabo vzel kokine liste..žvečenje katere, na moje presenečenje, deluje tako zeeelo blago, da se tega niti ne zavedaš- le lakote in utrujenosti (pa v najinem primeru mraza) ne čutiš preveč..Sva se spustila do vznožja, šla še do drugih bližnjih templjev (1.5h) in po 8-ih urah neprekinjenega dežja naju je razveselilo sonce! Zato sva morala zopet na vrh gore (ok. 1 ura )! Potem pa spet navpično navzdol do vznožja, pa nazaj čez Macchu Picchu do doline (+1,5H) in komaj sva ujela vlak ob 18h nazaj v Cuzco. 11ur hoje torej, le z zajtrkom! Bila sva totalnooo izmučena, a vesela, da sva videla to čudovito mesto z obema obrazoma.

1 comment:

lord_pibe said...

Que tal te va?
Ahora me he puesto recien a leer un poco de tu blog, veo q tambien t gusta el viaje mochilero y conocer mundo y las fotos so espectaculares, como te conte yo no conozco la selva ni la sierra d Perú a lo sumo la costa dsd Ica hasta Piura, pero es algo q espero cumplir.
este es mi correo:
je.manzanares@gmail.com, nos vemos en el BRASIL!!!